Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

Ή Τώρα ή Ποτέ

Είμαι απο εκείνους τους ανθρώπους που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή, που για όλα πρέπει να κάνω προετοιμασία, που θέλω να με μάθουν πώς να κάνω κάτι και που αυτό το κάτι πρέπει να το κάνω μόνη μου περί τις εκατό φορές τέλεια πριν το κάνω στο έξω κόσμο.
Αυτό εκτείνεται απο την πυρηνική φυσική μέχρι και την ντοματοσαλάτα. Γιατί? γιατί είμαι αυστηρός κριτής! Εξαντλητικό θα μου πείτε όλο αυτό και δίκιο θα έχετε...και εγώ εξαντλούμαι! Πίστευα λοιπόν οτι για να "γράψω" (κρυφό και ανομολόγητο όνειρο μέχρι τώρα η συγγραφή) πρέπει να το έχω σπουδάσει, να με έχουν διορθώσει εκατό ειδήμονες (αυστηρή είπαμε και πάντα κρατάω το λόγο μου) να έχω εκδόσει κάτι και μετά να έχω το δικαίωμα να πώ οτι μπορώ να γράψω.
 Έχω κάνει σπουδές σε άλλους τομείς βέβαια και ας με συγχωρέσει ο Θεός της μάθησης και της συγγραφής αλλά δεν το κάνω απ την αρχή! Οπότε θα προσπαθήσω με τις γνώσεις που ήδη έχω αποκομίσει και με το συνεχές διάβασμα να αποδώσω τις σκέψεις μου. Και είπα φωναχτά (με την εσωτερική μου φωνή) ή τώρα ή ποτέ!
Κι είπα να ξεκινήσω...αλλά προετοιμασία είπαμε!
Απο τις πρώτες πληροφορίες/σχόλια/συμβουλές που βρήκα στην αναζήτηση μου στο τέρας του διαδικτύου βλ.Google αναφορικά με το γράψιμο είναι πως πρέπει να αποφασίσω σε τι κοινό απευθύνομαι. Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους εσάς που σαφώς σας αρέσει το διάβασμα, που έχετε μάθει να αμφισβητείτε αυτά που σας παρουσιάζουν, σε εσάς που σας αρέσουν τα παραμύθια, σε εσάς που νιώθετε συχνά μια ανησυχία βαθιά μέσα σας. Ό,τι κάτι παραπάνω μπορείτε να κάνετε απο αυτό που υποτίθεται οτι σας προορίζει η ζωή και σας κάνει να αναρωτιέστε, πόσο ψηλά μπορεί να είναι ένα αστέρι και τελικά μπορείτε να το πιάσετε? (γιατί αν θέλεις κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το καταφέρεις βλ.P.Coelho) ναι καλά θα πείτε....σιγά....αλλά κι άν? Κι όμως εγώ πιστεύω οτι πρέπει να προσπαθούμε πάντα, ακατάπαυστα να γίνουμε ευτυχισμένοι κι ας προσπαθούμε να πιάσουμε ένα αστέρι έχοντας τα πόδια μας στην λάσπη.
Πήρα εγώ λοιπόν την κρυάδα της έκθεσης σε κοινό και αναμένετε εσείς με περιέργεια (τουλάχιστον ελπίζω) την επόμενη ανάρτηση!

3 σχόλια:

  1. Βρε πουλάκι μου, όλα καλά και πολύ χαίρομαι που το ξεκίνησες και αυτό (γιατί τον ψυχολόγο τώρα πιά είναι πολυτέλεια να τον πληρώνουμε)... Αλλά σε παρακαλώ βρε πουλί μου, άλλαξε φόντο γιατί θα πέσω από τον τρίτο όροφο (παρ΄'ολο που δεν έχουμε στην Πάρο). Τι χαρούμενο φόντο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή